Rozdział 6 - I wanna stay up all night And jump around until we see the sun I wanna stay up all night And find a girl and tell her she's the one

***Oczami Meg***

… Szybkim ruchem wstałam, odwróciłam się. Bez zastanowienia ścisnęłam dłoń i uderzyłam kogoś w twarz pięścią z całej siły. Osoba zaczęła się kulić z bólu. Juls szybko pobiegła i zapaliła światło. Moim oczom ukazała się znajoma twarz.

- Justin ? !- spytałam z zaskoczeniem.

- Chris? ! – wrzasnęła ruda.

- Co wy tu robicie ! – krzyknęłyśmy równocześnie.

- Chcieliśmy was trochę nastraszyć, ale nie wiedziałem, że aż tak oberwę. – powiedział ścierając ręką krew, która spływała z jego rozciętej wargi.

- Nastraszyć ?! Porąbało was ?! Ja tu zawału prawie dostałam, nie mówiąc, że wysypałam wszystkie chipsy ! – wyrzuciła z siebie pretensje ruda.

- Jak wy tu weszliście w ogóle ? – spytałam udając się do kuchni po lód.

- Zostawiłaś otworzone drzwi, gdy wracałaś z powrotem do domu. –powiedział Chris powstrzymując śmiech.

- To wy byliście w tych krzakach? – spytałam z irytacją w głosie.

- No tak. – odpowiedział Justin przykładając zimny okład do ust.

- Jak to? Przecież mówiłaś, że nikogo tam nie było? – oznajmiła zdziwiona Juls.

- Nie chciałam cię nadmiar denerwować.

- Aha… fajnie.- powiedziała z udawanym fochem.

Wtedy Chris podszedł do niej i mocno ją przytulił, przepraszając ją. Zrobiłam minę WTF? Czemu patrzył na nią takim wzrokiem? Ale o dziwo powstrzymałam się od komentarzy. Justin  tylko się do mnie uśmiechnął i powiedział:

- Przepraszam, nie wiedziałem, że aż tak Cię przestraszę. – powiedział przybliżając się do mnie, aby dać mi całusa w policzek.

- Jak chcesz mi podarować buziaka, skoro masz rozwaloną wargę.- wybuchłam śmiechem a razem ze mną pozostali.

- To nie jest śmieszne.- oburzył się . – Jeśli tak to nigdy ci go nie dam.- zaśmiał się triumfalnie, po czym ja zrobiłam smutną minę.

- Żartowałem. – uśmiechnął się, poczym mocno mnie przytulił.

***Oczami Juls***

Moje serce nadal wali jak oszalałe. Jak mogli nam coś takiego zrobić? Przez nich prawie umarłam ze strachu! Nigdy, ale to nigdy nie będę już oglądać horrorów. A na chłopaków mam lekkiego focha. Ale dlaczego Meg mnie okłamała, że nie ma nikogo na dworze. Hm… Chociaż to może faktycznie lepiej, że tak zrobiła, bo pewnie wtedy byłabym jeszcze bardziej przerażona. Zobaczyłam na dywanie koło sofy rozsypane chipsy i rozlaną cole. Pewnie to wszystko wywaliłam, gdy zaczęłam wrzeszczeć jak oszalała i obkładać Chrisa poduszką. Zaczęłam sprzątać jedzenie z ziemi. Niestety nie dało się go już uratować, gdyż  było całe podeptane. W końcu się poddałam i wzięłam odkurzacz w obroty. Miałam to gdzieś, że była już jakaś 1:00 w nocy. Po doprowadzeniu dywanu do w miarę normalnego stanu, poszłam do kuchni. Nagle zobaczyłam Justina rzucającego Meg popcornem, a Chris, gdy tylko mnie zobaczył od razu się uśmiechnął.

- Hm… głodny jestem – powiedział Walker.

- Ha.. to trzeba było mnie nie straszyć. Przynajmniej byłyby jeszcze chipsy.- zrobiłam zbulwersowaną minę, ale po chwili wszyscy zaczęliśmy się śmiać.

- Ej no faktycznie też trochę zgłodniałam po tej akcji co nam zorganizowali Ci debile- powiedziała Meg wskazując palcem na chłopaków, cały czas się śmiejąc.

Wszyscy spojrzeli na mnie. No tak. Znowu chcą mnie wkręcić do robienia posiłku. W końcu Chris zrobił minę kota ze Shreka. Niestety uległam.

- To co chcecie zjeść? Może zapiekanki? – spytałam wstając ze sofy.

Wszyscy przytaknęli głowami.

- Może Ci pomogę? Może uda mi się zadość uczynić za tą akcje przy horrorze? – uśmiechnął się do mnie Chris.

- No dobra to chodź. – powiedziałam, udając się do kuchni.

Pokroiłam chleb, a następnie wyciągnęłam z lodówki pieczarki i ser. Zabrałam się do roboty. Chłopak dzielnie mi pomagał. Nagle pomyślałam znowu o Niallu. Ciekawe co on teraz robi? Pewnie śpi, no bo przecież jest już jakoś 2:00 w nocy. Znowu to samo. Czemu cały czas o nim rozmyślam? No czemu? Muszę się w końcu pogodzić, że już go nie spotkam i będę go tylko widywać na zdjęciach brukowców.

- Ej… Ziemia do Juls.- powiedział Chris.

- Jejku przepraszam Cię zamyśliłam się. – ocknęłam się i wróciłam do przyrządzania posiłku.

- Jeśli mogę spytać. O czym tak myślisz? – chłopak spojrzał na mnie pytająco.  – I nie mów, że o niczym, bo aż się uśmiechnęłaś sama do siebie.

- No o niczym. Nie ważne z resztą włącz piekarnik. – wydałam komendę.

Miałam nadzieje, że w końcu odpuści, ale nadal drążył ten temat.

- Mi nie powiesz? Jestem Twoim przyjacielem. Zakochałaś się czy co? – powiedział z uśmiechem na twarzy.

Odwróciłam wzrok. Zgadł. Próbowałam to ukryć, ale zauważył, że coś jest nie tak.

- A jednak. Mogłabyś mi powiedzieć kto to jest?

- Nieważne. Nie rozumiesz, że nie chcę o tym rozmawiać?

- Okey. Jak nie chcesz to nie mów. Ale pamiętaj, że możesz zawsze mi się wygadać.

- Taaa.. jasne. Będę pamiętać.-bąknęłam pod nosem.

- Czemu jesteś dla mnie taka oschła ? – spytał

- No, przepraszam, ale nie lubię rozmawiać o swoich uczuciach.

- Hmm. To masz taki sam problem jak ja – odpowiedzia

ł

- Serio ? -  zdziwiłam się – Zawsze myślałam, że jesteś bardzo pewny siebie i, że umiesz porozmawiać na każdy możliwy temat.

- No, widzisz, to jednak nie znasz mnie za dobrze. No, ale cóż się dziwić jak opuściłyście nas i wyjechałyście do Polski. – powiedział z żalem

- Przecież wiesz, że to nie nasza wina, musiałyśmy. To była decyzja naszych rodziców.

- Okey, nie tłumacz się – Mogę cię prosić o radę ? – dodał

- No to wal – zarechotałam

- Chodzi o to, że podoba mi się jedna dziewczyna. Poznałem ją na kolonii, ale nie wiem jak jej powiedzieć, że ją kocham . Krótko mówiąc jak chciałabyś, żeby chłopak wyznał ci miłość. Chodzi o miejsce, sposób w jaki to zrobi. No bo wiesz ty jesteś dziewczyną i chyba się znasz na takich sprawach.

- Brawo za spostrzegawczość – zaśmiałam się – Jak dla mnie po prostu powiedz co do niej czujesz. Ja nie lubię nie jasnych sytuacji.

-  Skoro nie lubisz nie jasnych sytuacji to muszę ci się do czegoś przyznać, bo ja… - w tym momencie do kuchni wbiegł Justin, który wziął Meg na barana i biegał z nią po całym pomieszczenie, a ona naturalnie się na niego wydzierała.

Spojrzałam na Chrisa. Miał smutny wyraz twarzy. O co tu chodzi ? Muszę kiedyś wrócić do tej rozmowy.  Nagle Meg otworzyła szafkę i wyciągnęła z niej mąkę. Zaczęliśmy się nią obsypywać. Moją pierwszą ofiarą był nie kto inny jak Watson. Wysypałam na jego głowę połowę zawartości opakowania. Ku naszemu zdziwieniu Megan zaczęła nas uspokajać i ogarnąć ten chlew, ale ja nie przestawałam. Niespodziewanie twarz Chrisa niebezpiecznie przysuwała się do mojej. Co to ma być ? Pod wpływem impulsu gwałtownie chwyciłam ścierkę, leżącą na blacie i energicznie zaczęła czyścić twarz chłopakowi. Poczułam nagłe zmęczenie, oznajmiłam przyjaciołom, że idę się położyć. Pożegnałam się z każdym z nich i skierowałam się do swojego pokoju. Położyłam się i popatrzyła na komórkę, była już 3:00. Bez zastanowienia ułożyłam się do snu, a z dołu było słychać już tylko krzyczącą Meg, która wyganiała chłopaków z domu.  Uśmiechnęłam się sama do siebie i nawet nie wiem kiedy zasnęłam.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

No i to by było na tyle :D . Mamy napisanych parę rozdziałów na przód, więc niedługo NEXT :D

Jak możecie to skomentujcie, dla nas to naprawdę ważne.

...Because we love more than this...<3

SEE YA ! ;* ^^